Αμερικανοί αναλυτές προτρέπουν τον πρόεδρο των ΗΠΑ να απαλλαγεί από τους «συμβούλους με νοοτροπία τραμπούκου» και να παραδεχθεί την ήττα των ΗΠΑ από το Ιράν
Η νέα φάση του πολέμου δι' αντιπροσώπων μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν συνεχίζεται με αμείωτη ένταση.
To σκηνικό από το πολεμικό ρεπορτάζ είναι θερμό: Η ναυτική βάση στην Konarak, σύμφωνα με το πρακτορείο IRNA, δέχθηκε επίθεση δύο κυμάτων από αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη.
Στη πόλην Bandar Abbas - βασικός κόμβος της ιρανικής εφοδιαστικής αλυσίδας - ισχυρές εκρήξεις ακούγονταν καθ' όλη τη διάρκεια της νύχτας την Πεμπτη 9/7.
Το πρακτορείο Mehr μετέδωσε επίσης πληροφορίες για σφοδρούς βομβαρδισμούς στις περιοχές Bushehr και Konarak.
Παράλληλα, οι Ηνωμένες Πολιτείες έπληξαν τη σιδηροδρομική γέφυρα Ak-Takeh-Khan στο βόρειο Ιράν, η οποία συνδέει την Τεχεράνη με τα δίκτυα μεταφορών της Ρωσίας, της Κίνας και της Κεντρικής Ασίας - σε ένα στρατηγικό πλήγμα να αποκόψουν τη χώρα από τις στρατηγικές της συμμαχίες.
Η ένταση των ιρανικών αντιποίνων αιφνιδίασε την αμερικανική πλευρά, η οποία θεωρούσε ότι είχε σχεδόν εξουδετερώσει τις στρατιωτικές δυνατότητες της Τεχεράνης.
Η Wall Street Journal υποστηρίζει ότι το Ιράν εκμεταλλεύτηκε αποτελεσματικά την εκεχειρία του Απριλίου και κατάφερε να αποκαταστήσει σημαντικό μέρος των αμυντικών του δυνατοτήτων στα Στενά του Hormuz.
Σύμφωνα με την εφημερίδα, οι Ιρανοί ανέσυραν από τα ερείπια εκατοντάδες πυραύλους και εκτοξευτές, τους οποίους οι ΗΠΑ θεωρούσαν κατεστραμμένους, επαναφέροντας σε επιχειρησιακή κατάσταση περισσότερο από το ήμισυ των προπολεμικών αποθεμάτων τους.
Κατά την ίδια εκτίμηση, οι πολύμηνοι αμερικανικοί βομβαρδισμοί υψηλής ακρίβειας δεν κατάφεραν να αφοπλίσουν το Ιράν.
Οι συνέπειες στις διεθνείς αγορές ενέργειας
Οι συνέπειες της σύγκρουσης γίνονται ήδη αισθητές στις διεθνείς αγορές ενέργειας.
Το Bloomberg αναφέρει ότι οι εξαγωγές πετρελαίου από τον Περσικό Κόλπο έχουν σχεδόν σταματήσει.
Ενώ πριν από τον πόλεμο περίπου 135 πλοία διέρχονταν καθημερινά από τα Στενά του Hoamuz, στις 9 Ιουλίου καταγράφηκε η διέλευση μόλις ενός δεξαμενόπλοιου.
Γιατί θεωρείται αναπόφευκτη η σύγκρουση ΗΠΑ - Ιράν
Ο Vali Nasr, καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Johns Hopkins University και πρώην σύμβουλος του State Department για το Αφγανιστάν και το Πακιστάν, υποστηρίζει ότι η σημερινή αντιπαράθεση δεν αφορά μόνο το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, αλλά κυρίως τη διαμόρφωση μιας νέας περιφερειακής τάξης πραγμάτων.
Όπως επισημαίνει, η Τεχεράνη θεωρεί ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν να περιορίσουν την κυριαρχία και την περιφερειακή της επιρροή, ενώ η Ουάσιγκτον αντιμετωπίζει το Ιράν ως δύναμη που επιχειρεί να ανατρέψει τις ισορροπίες στην περιοχή μέσω των συμμάχων και των ένοπλων οργανώσεων που υποστηρίζει.
Η Sanam Vakil, διευθύντρια του προγράμματος Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής σε ερευνητικό κέντρο του Λονδίνου, εκτιμά ότι η σύγκρουση τροφοδοτείται από τον αγώνα επιβίωσης του ιρανικού καθεστώτος.
Κατά την άποψή της, η Τεχεράνη είναι πεπεισμένη ότι η Ουάσιγκτον επιδιώκει εν τέλει είτε την αποδυνάμωση είτε ακόμη και την αλλαγή του πολιτικού συστήματος της χώρας.
Η έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο πλευρών επιδεινώθηκε μετά την αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από τη συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα το 2018, εξέλιξη που, σύμφωνα με τους αναλυτές, υπονόμευσε οριστικά την εμπιστοσύνη της Τεχεράνης τόσο προς την Ουάσιγκτον όσο και προσωπικά προς τον Donald Trump.
Η «αμερικανική αλαζονεία» και η επιμονή της Τεχεράνης
Η Mahsa Ruhi, ερευνήτρια στο International Institute for Strategic Studies (IISS), σημειώνει ότι το Ιράν θεωρεί τις δυτικές πιέσεις ως προσπάθεια στέρησης του δικαιώματός του στην αυτοάμυνα, ενώ εκτιμά ότι οι κυρώσεις ενισχύουν τις πιο σκληρές πολιτικές δυνάμεις στο εσωτερικό της χώρας.
Ο Alan Eyre, ανώτερος διπλωμάτης του Middle East Institute (MEI), θεωρεί ότι οι δύο πλευρές παραμένουν εγκλωβισμένες σε αμοιβαία ασυμβίβαστες απαιτήσεις όσον αφορά το πυρηνικό πρόγραμμα.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες απαιτούν την πλήρη κατάργησή του, ενώ η Τεχεράνη επιμένει στην πλήρη άρση των οικονομικών κυρώσεων.
Κατά τον ίδιο, η επιμονή και των δύο πλευρών στις μέγιστες δυνατές απαιτήσεις έχει οδηγήσει σε πλήρη παράλυση της διπλωματικής διαδικασίας.
Ο Αμερικανός αναλυτής Will Todman υποστηρίζει ότι βασική αιτία της κλιμάκωσης αποτελεί η στρατηγική σημασία των Στενών του Hormuz.
Όπως επισημαίνει, το Ιράν θεωρεί ζωτικής σημασίας τη διατήρηση του ελέγχου του περάσματος, καθώς αυτό αποτελεί ταυτόχρονα οικονομικό και γεωπολιτικό διαπραγματευτικό εργαλείο.
«Διπλωματία μέσω εξαναγκασμού» και τα τραγικά λάθη του Donald Trump
Αρκετοί αναλυτές εμφανίζονται ιδιαίτερα επικριτικοί απέναντι στην αμερικανική στρατηγική.
Οι Ryan Bohl στέλεχος του RANE Network και John Calabrese ερευνητής του Middle East Institute εκτιμούν ότι τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες όσο και το Ιράν χρησιμοποιούν τη στρατιωτική ισχύ ως μοχλό πίεσης στις διαπραγματεύσεις, μετατρέποντας την αντιπαράθεση σε έναν παρατεταμένο «πόλεμο για το ποιος θα λυγίσει τον άλλο».
Κατά τον Will Todman, η Ουάσιγκτον εφαρμόζει μια μορφή «διπλωματίας μέσω εξαναγκασμού», συνεχίζοντας τα στρατιωτικά πλήγματα ενώ ταυτόχρονα διατηρεί ανοικτούς διαύλους έμμεσης διαπραγμάτευσης.
Προειδοποιεί, ωστόσο, ότι μια τέτοια στρατηγική μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη κλιμάκωση.
Ιδιαίτερα αιχμηρός εμφανίζεται ο γνωστός οικονομολόγος Jeffrey Sachs του Columbia University, ο οποίος επικρίνει τις αποφάσεις του στενού κύκλου συμβούλων του Donald Trump, κάνοντας λόγο για «ανίκανη και ανεύθυνη λήψη αποφάσεων», ενώ χαρακτηρίζει τη νοοτροπία τους «νοοτροπία τραμπούκου» και τους κατηγορεί ότι υπερεκτιμούν τη δύναμη των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο Jeffrey Sachs προειδοποιεί επίσης ότι η κλιμάκωση της σύγκρουσης έχει θέσει σε κίνδυνο τους συμμάχους της Ουάσιγκτον στον Περσικό Κόλπο, οι οποίοι, όπως σημειώνει, δεν διαθέτουν επαρκείς στρατιωτικές δυνατότητες για να αντιμετωπίσουν μια ευρύτερη περιφερειακή σύρραξη.
Χαρακτηριστικά, επικαλείται την περίφημη φράση του Henry Kissinger: «Το να είσαι εχθρός των Ηνωμένων Πολιτειών είναι επικίνδυνο.
Το να είσαι φίλος τους μπορεί να αποδειχθεί μοιραίο.»
www.bankingnews.gr
To σκηνικό από το πολεμικό ρεπορτάζ είναι θερμό: Η ναυτική βάση στην Konarak, σύμφωνα με το πρακτορείο IRNA, δέχθηκε επίθεση δύο κυμάτων από αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη.
Στη πόλην Bandar Abbas - βασικός κόμβος της ιρανικής εφοδιαστικής αλυσίδας - ισχυρές εκρήξεις ακούγονταν καθ' όλη τη διάρκεια της νύχτας την Πεμπτη 9/7.
Το πρακτορείο Mehr μετέδωσε επίσης πληροφορίες για σφοδρούς βομβαρδισμούς στις περιοχές Bushehr και Konarak.
Παράλληλα, οι Ηνωμένες Πολιτείες έπληξαν τη σιδηροδρομική γέφυρα Ak-Takeh-Khan στο βόρειο Ιράν, η οποία συνδέει την Τεχεράνη με τα δίκτυα μεταφορών της Ρωσίας, της Κίνας και της Κεντρικής Ασίας - σε ένα στρατηγικό πλήγμα να αποκόψουν τη χώρα από τις στρατηγικές της συμμαχίες.
Η ένταση των ιρανικών αντιποίνων αιφνιδίασε την αμερικανική πλευρά, η οποία θεωρούσε ότι είχε σχεδόν εξουδετερώσει τις στρατιωτικές δυνατότητες της Τεχεράνης.
Η Wall Street Journal υποστηρίζει ότι το Ιράν εκμεταλλεύτηκε αποτελεσματικά την εκεχειρία του Απριλίου και κατάφερε να αποκαταστήσει σημαντικό μέρος των αμυντικών του δυνατοτήτων στα Στενά του Hormuz.
Σύμφωνα με την εφημερίδα, οι Ιρανοί ανέσυραν από τα ερείπια εκατοντάδες πυραύλους και εκτοξευτές, τους οποίους οι ΗΠΑ θεωρούσαν κατεστραμμένους, επαναφέροντας σε επιχειρησιακή κατάσταση περισσότερο από το ήμισυ των προπολεμικών αποθεμάτων τους.
Κατά την ίδια εκτίμηση, οι πολύμηνοι αμερικανικοί βομβαρδισμοί υψηλής ακρίβειας δεν κατάφεραν να αφοπλίσουν το Ιράν.
Οι συνέπειες στις διεθνείς αγορές ενέργειας
Οι συνέπειες της σύγκρουσης γίνονται ήδη αισθητές στις διεθνείς αγορές ενέργειας.
Το Bloomberg αναφέρει ότι οι εξαγωγές πετρελαίου από τον Περσικό Κόλπο έχουν σχεδόν σταματήσει.
Ενώ πριν από τον πόλεμο περίπου 135 πλοία διέρχονταν καθημερινά από τα Στενά του Hoamuz, στις 9 Ιουλίου καταγράφηκε η διέλευση μόλις ενός δεξαμενόπλοιου.
Γιατί θεωρείται αναπόφευκτη η σύγκρουση ΗΠΑ - Ιράν
Ο Vali Nasr, καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Johns Hopkins University και πρώην σύμβουλος του State Department για το Αφγανιστάν και το Πακιστάν, υποστηρίζει ότι η σημερινή αντιπαράθεση δεν αφορά μόνο το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, αλλά κυρίως τη διαμόρφωση μιας νέας περιφερειακής τάξης πραγμάτων.
Όπως επισημαίνει, η Τεχεράνη θεωρεί ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν να περιορίσουν την κυριαρχία και την περιφερειακή της επιρροή, ενώ η Ουάσιγκτον αντιμετωπίζει το Ιράν ως δύναμη που επιχειρεί να ανατρέψει τις ισορροπίες στην περιοχή μέσω των συμμάχων και των ένοπλων οργανώσεων που υποστηρίζει.
Η Sanam Vakil, διευθύντρια του προγράμματος Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής σε ερευνητικό κέντρο του Λονδίνου, εκτιμά ότι η σύγκρουση τροφοδοτείται από τον αγώνα επιβίωσης του ιρανικού καθεστώτος.
Κατά την άποψή της, η Τεχεράνη είναι πεπεισμένη ότι η Ουάσιγκτον επιδιώκει εν τέλει είτε την αποδυνάμωση είτε ακόμη και την αλλαγή του πολιτικού συστήματος της χώρας.
Η έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο πλευρών επιδεινώθηκε μετά την αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από τη συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα το 2018, εξέλιξη που, σύμφωνα με τους αναλυτές, υπονόμευσε οριστικά την εμπιστοσύνη της Τεχεράνης τόσο προς την Ουάσιγκτον όσο και προσωπικά προς τον Donald Trump.
Η «αμερικανική αλαζονεία» και η επιμονή της Τεχεράνης
Η Mahsa Ruhi, ερευνήτρια στο International Institute for Strategic Studies (IISS), σημειώνει ότι το Ιράν θεωρεί τις δυτικές πιέσεις ως προσπάθεια στέρησης του δικαιώματός του στην αυτοάμυνα, ενώ εκτιμά ότι οι κυρώσεις ενισχύουν τις πιο σκληρές πολιτικές δυνάμεις στο εσωτερικό της χώρας.
Ο Alan Eyre, ανώτερος διπλωμάτης του Middle East Institute (MEI), θεωρεί ότι οι δύο πλευρές παραμένουν εγκλωβισμένες σε αμοιβαία ασυμβίβαστες απαιτήσεις όσον αφορά το πυρηνικό πρόγραμμα.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες απαιτούν την πλήρη κατάργησή του, ενώ η Τεχεράνη επιμένει στην πλήρη άρση των οικονομικών κυρώσεων.
Κατά τον ίδιο, η επιμονή και των δύο πλευρών στις μέγιστες δυνατές απαιτήσεις έχει οδηγήσει σε πλήρη παράλυση της διπλωματικής διαδικασίας.
Ο Αμερικανός αναλυτής Will Todman υποστηρίζει ότι βασική αιτία της κλιμάκωσης αποτελεί η στρατηγική σημασία των Στενών του Hormuz.
Όπως επισημαίνει, το Ιράν θεωρεί ζωτικής σημασίας τη διατήρηση του ελέγχου του περάσματος, καθώς αυτό αποτελεί ταυτόχρονα οικονομικό και γεωπολιτικό διαπραγματευτικό εργαλείο.
«Διπλωματία μέσω εξαναγκασμού» και τα τραγικά λάθη του Donald Trump
Αρκετοί αναλυτές εμφανίζονται ιδιαίτερα επικριτικοί απέναντι στην αμερικανική στρατηγική.
Οι Ryan Bohl στέλεχος του RANE Network και John Calabrese ερευνητής του Middle East Institute εκτιμούν ότι τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες όσο και το Ιράν χρησιμοποιούν τη στρατιωτική ισχύ ως μοχλό πίεσης στις διαπραγματεύσεις, μετατρέποντας την αντιπαράθεση σε έναν παρατεταμένο «πόλεμο για το ποιος θα λυγίσει τον άλλο».
Κατά τον Will Todman, η Ουάσιγκτον εφαρμόζει μια μορφή «διπλωματίας μέσω εξαναγκασμού», συνεχίζοντας τα στρατιωτικά πλήγματα ενώ ταυτόχρονα διατηρεί ανοικτούς διαύλους έμμεσης διαπραγμάτευσης.
Προειδοποιεί, ωστόσο, ότι μια τέτοια στρατηγική μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη κλιμάκωση.
Ιδιαίτερα αιχμηρός εμφανίζεται ο γνωστός οικονομολόγος Jeffrey Sachs του Columbia University, ο οποίος επικρίνει τις αποφάσεις του στενού κύκλου συμβούλων του Donald Trump, κάνοντας λόγο για «ανίκανη και ανεύθυνη λήψη αποφάσεων», ενώ χαρακτηρίζει τη νοοτροπία τους «νοοτροπία τραμπούκου» και τους κατηγορεί ότι υπερεκτιμούν τη δύναμη των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο Jeffrey Sachs προειδοποιεί επίσης ότι η κλιμάκωση της σύγκρουσης έχει θέσει σε κίνδυνο τους συμμάχους της Ουάσιγκτον στον Περσικό Κόλπο, οι οποίοι, όπως σημειώνει, δεν διαθέτουν επαρκείς στρατιωτικές δυνατότητες για να αντιμετωπίσουν μια ευρύτερη περιφερειακή σύρραξη.
Χαρακτηριστικά, επικαλείται την περίφημη φράση του Henry Kissinger: «Το να είσαι εχθρός των Ηνωμένων Πολιτειών είναι επικίνδυνο.
Το να είσαι φίλος τους μπορεί να αποδειχθεί μοιραίο.»
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών